Dinsdag 3 november 2015

De derde nacht op rij waarvan ik volgens mij meer op de WC heb gezeten dan in bed heb gelegen. Jenny is er al vroeg uit om de huisarts te bellen, die tussen 12 en 2 uur zal komen. Ik blijf maar krampjes (poepen, of scheetjes/)houden en voel me nog steeds belabberd en steeds slapper. Ik heb er wel genoeg van en hopelijk zijn het niet mijn "oude" klachten die nu op een andere manier gaan opspelen. Tussen de bedrijven door doet Jenny snel wat boodschappen want vanavond komt iedereen weer eten. Ik heb toen ze weg was weer een ongelukje.

Hoe ellendig kan een mens zich voelen. Zo goed en kwaad ik kan heb ik mezelf verschoond. Als Jenny terug is doet ze de grote beurt en kan ik weer heerlijk fris op de bank. Ik begin er zo langzamerhand wel erg verdrietig en hopeloos van te worden.

Ik kan nauwelijks overeind blijven en heb het voortdurend koud. We zullen zien hoe het verder gaat. Goed kwart over 2 is de huisarts er samen met de arts in opleiding, degene die er ook bij was toen ik de darmperforatie had. Na een intervieuw besluiten ze eerst nog even niets te doen maar met behulp van een medicijn de natuur zijn gang te laten gaan. Als het eind deze week niet beter gaat wordt er een kweek gemaakt en krijg ik, als het nodig is anti-biotica zodat ik er in Noorwegen geen last van heb. Jenny kan om half 4 het medicijn halen bij de apotheek. Nu maar goed in de gaten houden dat het niet te goed gaat, de ontlasting moet ook niet te hard worden. Jana belt ook nog en gaat overleggen met dr. Boogerd of de anti-epileptica verhoogd moet worden na het insult van vorige week donderdag. Later belt ze dat de Depakine verhoogd kan worden van 2 keer 750 mg naar 2 keer 1000 mg per dag.